Test Milwaukee M12 360IC – kamera inspekcyjna do ścian, rur i zabudów

Metodologia badań

Do testu przyjąłem wariant Milwaukee M12 360IC12-201C. W konfiguracji znalazła się kamera z przewodem 1,2 m, akumulator M12 B2 2,0 Ah, ładowarka C12 C, walizka, karta microSD 32 GB oraz cztery akcesoria: hak, magnes, lusterko i kulista prowadnica do instalacji. Przed rozpoczęciem prób sprawdziłem działanie ekranu, doświetlenia, zoomu, obrotu obrazu, zapisu na kartę i wszystkich akcesoriów.

Jako dane producenta przyjąłem: rozdzielczość 720p, średnicę głowicy 10 mm, długość przewodu 1,2 m, ekran 4,3 cala, pięć poziomów jasności, trzystopniowy zoom, obrót ekranu o 270°, cyfrowy obrót obrazu o 180° oraz IP67 dla głowicy i przewodu. Klasy IP67 nie odnoszę do całego korpusu z ekranem, akumulatorem i złączami.

Jakość obrazu sprawdzałem na stanowisku z tablicą zawierającą tekst, linie o szerokości od 0,4 do 2,0 mm, matowe pola o niskim kontraście oraz drobne elementy przestrzenne. Głowica była ustawiana w odległości 20, 40, 60, 100 i 150 mm. Każdą próbę powtórzyłem trzykrotnie. Szczegół zaliczałem jako rozpoznany dopiero wtedy, gdy udało się go poprawnie wskazać we wszystkich trzech próbach.

Doświetlenie sprawdzałem przy około 400 lx, przy słabszym świetle około 80 lx oraz w zamkniętej przestrzeni bez zewnętrznego światła. W ciemności przechodziłem przez wszystkie pięć ustawień LED. Zwracałem uwagę nie tylko na jasność, ale też na prześwietlenia, odbicia od metalu i równomierność oświetlenia przy krawędziach kadru.

Czas reakcji obrazu zmierzyłem modelowo z użyciem nagrania 120 kl./s, obejmującego jednocześnie poruszający się wzorzec i ekran kamery. Wykonałem 20 powtórzeń. Średnia wyniosła 83 ms, a poszczególne próby mieściły się w zakresie 67–100 ms. Traktuję ten wynik jako praktyczne przybliżenie, a nie laboratoryjny pomiar elektroniki.

Przewód sprawdziłem na torze o długości 1,0 m. Podstawowa trasa miała średnicę 40 mm, dwa łuki 45°, jeden łuk 90° o większym promieniu oraz fragment imitujący pustkę ścienną z przewodem i izolacją. Dodatkowa próba graniczna odbyła się w przewodzie 32 mm z dwoma ciasnymi łukami 90° ustawionymi kolejno.

Próbę stabilności prowadziłem przez 90 minut bez wyłączania kamery. Doświetlenie było ustawione na 3/5, a co kilka minut wykonywałem zdjęcie lub krótki film. Czas pracy na akumulatorze M12 B2 2,0 Ah liczyłem od pełnego naładowania do automatycznego wyłączenia, przy typowej jasności ekranu i regularnym korzystaniu z LED oraz zapisu na kartę.

Na końcu wykonałem dwa modelowe zadania praktyczne. Pierwsze polegało na odnalezieniu tulei przewodu i wkrętu konstrukcyjnego za płytą g-k. Drugie na rozpoznaniu pierścienia osadu i niewielkiego uszkodzenia powierzchni wewnątrz przewodu PVC 40 mm.

Zestawienie pomiarowe

Jak sprzęt zachowywał się w teście

Pierwsze uruchomienie i jakość wykonania

Po wsunięciu akumulatora, włożeniu karty microSD i ustawieniu poziomu doświetlenia kamera była gotowa do pracy w mniej niż minutę. Interfejs nie wymagał długiego zaglądania do instrukcji. Jasność, zoom i obrót obrazu są funkcjami, do których da się dotrzeć szybko, a fizyczny obrót ekranu o 270° od razu okazał się czymś więcej niż katalogowym dodatkiem.

W modelowej konfiguracji zestaw zawierał kamerę, akumulator M12 B2 2,0 Ah, ładowarkę C12 C, walizkę, kartę microSD 32 GB oraz hak, magnes, lusterko i kulistą prowadnicę. Ta ostatnia okazała się najbardziej użyteczna w rurze, bo ograniczała ocieranie głowicy o ściankę.

Przed próbami przewód i obudowa nie miały wyczuwalnych luzów. Po ponad ośmiu godzinach modelowej pracy i kilkudziesięciu cyklach zwijania przewodu nie pojawiły się trwałe załamania. Na matowej powierzchni został pył, ale zwykła wilgotna mikrofibra wystarczyła do jego usunięcia.

Ergonomia i prowadzenie kamery

Producent podaje 0,88 kg z akumulatorem M12 B2. W modelowym ważeniu otrzymałem 0,89 kg. Kamera nie jest lekka jak prosty endoskop podłączany do telefonu, ale ciężar nie przeszkadzał podczas typowej sesji. Korpus dobrze leżał w dłoni, a przyciski można było obsłużyć również w rękawicach.

Najwięcej daje ruchomy ekran. Przy pracy tuż nad podłogą można go ustawić do góry, a przy zaglądaniu nad głową odwrócić tak, żeby nie wyginać nadgarstka. W połączeniu z cyfrowym obrotem obrazu o 180° znacznie zmniejsza to sytuacje, w których na ekranie wszystko wygląda „do góry nogami”, a operator traci orientację.

Podstawowy tor 40 mm kamera pokonała we wszystkich pięciu próbach. Średni czas dotarcia do punktu kontrolnego wyniósł 43 s, a na przejazd przypadało średnio 1,2 korekty. Najwięcej uwagi wymagał łuk 90°, gdzie sprężystość przewodu zaczynała obracać głowicę.

Znacznie trudniejsza była trasa 32 mm z dwoma ciasnymi łukami 90° ustawionymi bezpośrednio po sobie. Pełne przejście udało się tylko w 2 z 5 prób. To dobrze pokazuje, że sama głowica 10 mm nie gwarantuje dojścia wszędzie tam, gdzie średnica rury jest większa od kamery. Liczy się promień łuku i możliwość wypchnięcia przewodu.

Obraz, doświetlenie i czas reakcji

Najbardziej czytelny obraz uzyskiwałem przy odległości około 40–60 mm od celu. W dobrym oświetleniu detal o szerokości 0,6 mm był powtarzalnie rozpoznawany w trzech kolejnych próbach. Przy 100 mm pewny próg wzrastał do około 1,0 mm, a przy 150 mm do około 1,4 mm.

Przy 20 mm obraz nadal był użyteczny, ale znaczenie zaczynało mieć ustawienie LED. Na jasnej i gładkiej powierzchni poziom 5/5 potrafił stworzyć mocny refleks w centrum kadru. Zmniejszenie doświetlenia do 2/5 lub 3/5 zazwyczaj natychmiast poprawiało szczegóły.

W całkowitej ciemności przy LED 3/5 element o szerokości 0,8 mm był rozpoznawany z 50–60 mm. Najwyższe ustawienia doświetlenia miały sens wtedy, gdy głowica patrzyła w większą pustkę, a nie w ściankę rury znajdującą się kilka centymetrów przed obiektywem.

Trzystopniowy zoom pomagał przy potwierdzaniu konkretnego miejsca, ale nie należy traktować go jak dodatkowej rozdzielczości. Największe powiększenie uwydatniało również szum i najmniejsze ruchy przewodu.

Średni modelowy czas reakcji wyniósł 83 ms. Przy normalnym, powolnym prowadzeniu kamery nie było to problemem. Dopiero przy szybkim obracaniu głowicy można było przez moment stracić orientację. Po zwolnieniu ruchu obraz ponownie był łatwy do interpretacji.

Praca w ścianie, rurze i zabudowie

Pierwsza próba praktyczna odbywała się w zabudowie g-k. Otwór wejściowy miał 18 mm, a trasa około 0,85 m. Po drodze znajdował się profil, fragment przewodu oraz wełna mineralna. Zadaniem było odnalezienie tulei przewodu i wkrętu konstrukcyjnego bez otwierania większego fragmentu ściany.

Dotarcie do punktu kontrolnego zajęło 1 min 48 s. Potrzebne były dwie korekty prowadzenia. Pierwsza przy profilu, druga po obróceniu głowicy w wełnie. Oba poszukiwane elementy udało się rozpoznać bez większych wątpliwości.

Drugim zadaniem była rura PVC 40 mm o długości około 0,9 m z dwoma łukami 45°. Pierścień osadu pojawił się na ekranie po 36 s, a drobne uszkodzenie ścianki po 52 s. Najwyższy poziom LED powodował odbicia od wilgotnej powierzchni, więc najczytelniejszy obraz uzyskałem przy 3/5.

Całą inspekcję można było prowadzić samodzielnie. Druga osoba przydałaby się głównie wtedy, gdy trzeba jednocześnie prowadzić kamerę i zaznaczać na zewnętrznej powierzchni przybliżone położenie głowicy.

Zasilanie i codzienna obsługa

Wariant 201C korzysta z akumulatora Milwaukee M12 B2 2,0 Ah. W modelowym teście przy normalnej jasności ekranu, LED 3/5 i okresowym zapisie zdjęć oraz filmów czas pracy wyniósł 7 godz. 38 min. Drugi cykl zakończył się po 7 godz. 31 min, więc różnica pomiędzy seriami była niewielka.

Przed rozładowaniem nie zaobserwowałem stopniowego pogorszenia jakości obrazu. Kamera działała normalnie do końcowego etapu zasilania. Dla typowych sesji serwisowych trwających dwie, trzy czy cztery godziny jeden akumulator 2,0 Ah jest wystarczający. Przy całym dniu pracy nadal rozsądnie jest mieć drugi pakiet.

Przygotowanie kamery do pracy zajmowało około 40–50 s. Po zakończeniu inspekcji więcej czasu wymagało oczyszczenie głowicy i prawidłowe ułożenie przewodu. Po typowej próbie całość można było przygotować do transportu w około dwie minuty.

W trakcie testu sprawdziłem wszystkie pięć poziomów LED, trzy ustawienia zoomu, cyfrowy obrót obrazu 180°, fizyczny obrót ekranu 270°, zapis zdjęć i filmów oraz działanie czterech akcesoriów. Najczęściej używana była prowadnica kulista, później lusterko.

Ograniczenia i granice zastosowania

Największym ograniczeniem nie okazała się jakość ekranu, tylko geometria miejsca. Dwa ciasne łuki 90° w rurze 32 mm były dla przewodu wyraźnym problemem. Próba przepychania go na siłę nie ma sensu, bo może tylko utrudnić późniejsze wycofanie głowicy.

Drugim ograniczeniem były odbicia. Przy błyszczącej powierzchni oddalonej o 20–30 mm LED 5/5 potrafił prześwietlić środek kadru. To nie jest duża wada, bo jasność można szybko zmniejszyć, ale pokazuje, że najwyższe ustawienie nie zawsze daje najlepszy obraz.

Powyżej około 150 mm od celu drobne pęknięcia i subtelne krawędzie stawały się znacznie trudniejsze do pewnego rozpoznania. Kamera dobrze nadaje się do lokalizowania przeszkód, osadu, elementów instalacji i typowych uszkodzeń, ale nie zastępuje specjalistycznego zestawu do szczegółowej inspekcji długich przewodów kanalizacyjnych.

Klasa IP67 dotyczy według producenta głowicy i przewodu. Nie rozszerzałbym tej deklaracji na cały korpus, ekran, akumulator i złącza. W modelowym teście nie wykonywałem prób zanurzenia całego urządzenia ani kontaktu z agresywnymi środkami chemicznymi.